Update 2026

Jorge Cardoso

Interdyscyplinarna stomatologia jest dziś absolutną koniecznością w każdym gabinecie stomatologicznym – małym czy dużym. Pacjenci, ich potrzeby, postęp naukowy i stomatologia cyfrowa umożliwiły i wymusiły, aby skoordynowany zespół realizował leczenie obejmujące periodontologię, ortodoncję, implantologię, stomatologię zachowawczą oraz protetykę. W tym wykładzie autor, jako protetyk, przedstawi uproszczony sposób myślenia oraz omówi istotne aspekty, które ułatwiają sprawny przebieg pracy, zarządzanie pacjentem i komunikację w zespole podczas diagnozy, planowania leczenia oraz realizacji prostych i złożonych przypadków.

Wybór odpowiedniego opracowania zęba i typu ceramiki w estetycznym odcinku przednim wciąż stanowi wyzwanie nawet dla doświadczonych klinicystów. Typowe problemy restauracji obejmują: ciemne/szarawe efekty optyczne, brak wartości estetycznej, ciemne krawędzie, recesje dziąseł, a także awarie filaru i/lub struktury ceramiki. Zamiast podążać za komercyjnymi poradami lub trendami bez dowodów naukowych, zostanie przedstawiony proces decyzyjny, który minimalizuje ryzyko tych problemów.Wykorzystując koncepcję Restorative Volume, autor przedstawi zalecenia oparte na:

• Strukturze – projekt „ferrule”, grzbiety podniebienne, pozostała warstwa szkliwa
• Kolorze – głębokość opracowania dla zmiany koloru, efekt „parasolki”, postępowanie przy minimalnym nakładaniu warstw
• Fenotypie dziąseł – minimalizacja recesji

Szybki postęp wiedzy dotyczącej interfejsu periodontologiczno-protetycznego, projektów prześwitów dziąsłowych oraz cyfrowych przepływów pracy uczynił protetykę implantologiczną dynamicznie zmieniającą się dziedziną.

W tym wykładzie autor omówi:

• idealne położenie implantu
• projektowanie i wybór filaru
• znaczenie tkanek miękkich
• przebieg pracy protetycznej
• wyciski i próby dopasowania
• projektowanie protez i aspekty biomechaniczne
• podejmowanie decyzji przy Fp1 i Fp3 oraz aspekty kliniczne

Artur Makieła

Cel: Przedstawienie uporządkowanych, klinicznie istotnych ram oceny i poprawy dokładności cyfrowych workflow okluzyjnych – od pozyskania danych po weryfikację przy fotelu pacjenta.

Efekty kształcenia:

RIAZ YAR

Cyfrowa okluzja jest obecnie integralną częścią pracy protetycznej oraz leczenia interdyscyplinarnego, jednak pojęcie „dokładności” bywa częściej zakładane niż faktycznie weryfikowane. Wykład analizuje, na których etapach cyfrowego łańcucha roboczego dokładność jest zyskiwana lub tracona: od akwizycji danych, poprzez dopasowanie i rejestrację, artykulację i montaż wirtualny, symulacje dynamiczne, tolerancje produkcyjne, aż po weryfikację kliniczną.Uczestnicy nauczą się definiować dokładność w ujęciu klinicznym (a nie wyłącznie technicznym), rozpoznawać najczęstsze źródła błędów oraz stosować praktyczne metody kontroli zwiększające przewidywalność procesu – od skanu, przez projekt, aż po oddanie pracy.

• Zdefiniować „dokładność” cyfrowej okluzji w sposób klinicznie istotny (kontakty statyczne, ruchy funkcjonalne, adaptacja pacjenta).
• Zidentyfikować kluczowe źródła błędów w cyfrowym procesie (strategia skanowania, rejestracja, dopasowanie, artykulacja, tolerancje produkcyjne)
• Zastosować prosty schemat walidacji w celu potwierdzenia wiarygodności okluzji przed etapami nieodwracalnymi (doprecyzowanie preparacji, frezowanie/druk, cementowanie).
• Zozpoznać sygnały ostrzegawcze wskazujące na konieczność uzupełnienia workflow cyfrowego o analogowe metody kontroli.

Cel: Wyposażenie lekarzy w powtarzalną i efektywną metodę przekształcania cyfrowych danych okluzyjnych w przewidywalne efekty funkcjonalne – zarówno w przypadkach rutynowych, jak i zaawansowanych.

Efekty kształcenia :

Wykład przekłada zasady dokładności na codzienne decyzje kliniczne związane z odbudowami protetycznymi i korektami okluzji. Skupia się na praktycznych strategiach ograniczania liczby poprawek i skracania czasu korekt przy fotelu: optymalizacji skanowania i rejestracji zwarcia, stosowaniu powtarzalnych pozycji referencyjnych, kontroli zmiennych pacjenta, zarządzaniu domyślnymi ustawieniami oprogramowania oraz wykorzystaniu metryk cyfrowych w procesie klinicznej korekty.Przykłady kliniczne pokazują, jak integrować dane cyfrowej okluzji z badaniem funkcjonalnym, aby uniknąć nadmiernych korekt, jatrogenicznych interferencji oraz dolegliwości po leczeniu.

• Wdrożyć krok po kroku „cyfrową ścieżkę okluzyjną”, minimalizującą zmienność od skanu do oddania pracy.

• Dobierać strategie skanowania i rejestracji zwarcia zwiększające powtarzalność (w tym kiedy należy wykonać ponowny skan, a kiedy nie).

• Interpretować cyfrowe dane okluzyjne w odniesieniu do wyników badania funkcjonalnego (prowadzenia, interferencje, reakcja mięśniowa, obwiednia funkcji).

• Skuteczniej komunikować cele okluzyjne z laboratorium, wykorzystując zapisy cyfrowe i wspólne punkty odniesienia.

Cel: Zapewnienie praktycznych kompetencji w zakresie pozyskiwania i wykorzystania funkcjonalnych danych okluzyjnych 4D do diagnostyki, projektowania odbudów oraz korekt okluzyjnych przy fotelu pacjenta.

Efekty kształcenia:

Wspólne motywy „tips & tricks” (wykład + warsztat):

Interaktywna sesja praktyczna, podczas której uczestnicy zobacza pełny workflow funkcjonalnej okluzji z użyciem technologii 4D, umożliwiającej wizualizację i ocenę okluzji w czasie oraz w ruchu. Uczestnicy nauczą się, jak rejestrować, przetwarzać i interpretować dynamiczne dane okluzyjne, integrować je z cyfrowym projektowaniem i artykulacją oraz przekładać wyniki na bezpieczną i efektywną strategię korekty klinicznej.Warsztat ma charakter silnie praktyczny („tips & tricks”) i koncentruje się na drobnych modyfikacjach, które realnie poprawiają wyniki leczenia.

• Przygotować i przeprowadzić powtarzalny protokół rejestracji okluzji funkcjonalnej 4D.

• Zintegrować dane 4D z cyfrową artykulacją i projektowaniem w celu ograniczenia korekt po osadzeniu pracy.

• Opracować zwięzły „cyfrowy raport okluzyjny” wspierający komunikację z laboratorium, proces świadomej zgody pacjenta oraz dokumentację kliniczną (z wykorzystaniem Sphere).

• Standaryzacja rejestracji zwarcia w celu ograniczenia zmienności (kontrola powtarzalności, wskazania do ponownej rejestracji)

• Zarządzanie artefaktami skanowania imitującymi nieprawidłowości okluzyjne

• Kiedy ufać kontaktom cyfrowym, kiedy je weryfikować i jak robić to efektywnie

• Prosta lista kontrolna „przed cementowaniem”, zapobiegająca niespodziankom klinicznym

• Dokumentacja: jak zapisywać cyfrowe dane okluzyjne w sposób rzetelny, klinicznie uzasadniony i możliwy do obrony